Elegie

Sulpicja jest jedyną poetką rzymską, której łacińskie wiersze przetrwały ze starożytności. Sześć krótkich elegii — [Tibullus] 3.13–18, zachowanych w trzeciej księdze zbioru Tibullusa — to jej cały ocalały głos. Była córką prawnika Serwiusza Sulpicjusza Rufusa i podopieczną Marka Waleriusza Messalli Korwina, wielkiego patrona literatury epoki Augusta. Pisze w pierwszej osobie o swoim związku z młodzieńcem, którego nazywa Cerintem — greckim pseudonimem, zgodnie z konwencją elegii miłosnej. Datuje się je zwykle na około 20 rok p.n.e.

Otwierający cykl wiersz (3.13) to nie wyznanie, lecz manifest: kobieta ogłasza własne spełnienie i odmawia jego ukrywania, wolałaby raczej narazić się na zarzut, że miłość obnażyła, niż zasłaniać ją dla dobrego imienia. Ta duma i to ryzyko są w tych wierszach stale słyszalne — Sulpicja gra o wysoką stawkę w społeczeństwie, w którym erotyczny głos kobiety był bez porównania bardziej odsłonięty niż głos mężczyzny piszącego tę samą elegię. Napięciem całości jest para pojęć: *pudor* i *fama* — wstyd i to, co ludzie powiedzą — którym ona rzuca wyzwanie, zamiast im ulegać.

Sześć wierszy dzieli się na dwa rejestry. Trzy pierwsze (3.13–15) są względnie przejrzyste: manifest, skarga na wymuszoną podróż na wieś w dzień urodzin, ulga, gdy podróż zostaje odwołana. Trzy ostatnie (3.16–18) są splątane i syntaktycznie gęste — zazdrość o niskiego stanu rywalkę w 3.16, wyrzut czyniony podczas gorączki w 3.17, a w 3.18 jeden długi, sam siebie korygujący okres warunkowy, utrzymany jak jeden wstrzymany oddech. Trudność tej późniejszej składni jest zamierzona i została tu zachowana; polszczyzna pozostaje jednak czytelna. W 3.16 słychać też dumę stanową: Sulpicja nazywa siebie *córką Serwiusza* i przeciwstawia swoje patrycjuszowskie pochodzenie nisko urodzonej rywalce, pogardliwie naznaczonej koszykiem wełny i togą nierządnicy.