Sulpicia compleet

Waar Sulpicia überhaupt wordt gedrukt, rijdt ze meestal mee als aanhangsel bij een negentiende-eeuwse vertaling van Tibullus, haar eigenzinnigheid gladgestreken tot de pose van een mannelijke liefdeselegie. Deze editie vertaalt haar zes gedichten opnieuw vanuit het Latijn, met behoud van haar scherpte: het openingsmanifest dat weigert de affaire te verbergen, de trots dat zij het waard was en bij iemand hoorde die haar waard was, de klassenminachting voor de laaggeboren rivale. Waar haar latere syntaxis echt in de knoop raakt — 3.18 is één zichzelf corrigerende zin over zes regels — behoudt de vertaling die moeilijkheid in plaats van haar glad te strijken.

De elegische disticha staan regel voor regel naast het Nederlands, zodat u precies kunt zien welk Latijn welk Nederlands werd en de vertaling zelf kunt beoordelen — de geladen woorden die zij omkeert (pudor, fama, de taal van schuld en zonde) recht naast de vertaling. Een editie die haar alleen herdrukt kan dat niet laten zien; deze werkte vanuit de bron en zet die op de pagina.

Alle zes elegieën, [Tibullus] 3.13 tot en met 3.18, in de volgorde die de handschriften bewaren — het manifest, de verjaardagsreis naar Arretium en de opluchting wanneer die wordt afgelast, de jaloezie, de koorts, de verwarde terugtrekking — geen enkel beroemd gedicht uit de reeks gelicht. Haar Muzen blijven de Camenae, haar godin blijft Cytherea; de spreekster blijft onmiskenbaar de vrouw die haar eigen vreugde bij naam noemt.

Een glossarium van elke naam en terugkerende term — Cerinthus, Messalla, de Camenae, de scherpe realia van de wolmand en de toga van de prostituee — een inleiding die haar rond 20 v.Chr. plaatst in de kring van Messalla, en stabiele sectienummers die u kunt citeren, allemaal gegenereerd uit dezelfde gestructureerde brondata als de gedichten. Geen betaalmuur, geen inlog: de complete editie en haar apparaat zijn gratis te lezen.