تمامی آثار Sulpicia

هرجا سولپیکیا چاپ شده، معمولاً تنها به عنوان ضمیمه‌ای بر ترجمه‌ای ویکتوریایی از تیبولوس ظاهر شده و سرکشی‌اش در قالب ژست یک مرثیه‌ی عاشقانه‌ی مردانه هموار شده است. این ویرایش شش شعر او را تازه از لاتین ترجمه می‌کند و آن فولاد درونی‌اش را حفظ می‌کند: بیانیه‌ی آغازینی که پنهان‌کاری درباره‌ی رابطه را رد می‌کند، افتخار به این‌که او سزاوار بوده و با کسی سزاوار خود بوده، و تحقیر طبقاتی نسبت به رقیب فرودست. آنجا که نحو متأخر او واقعاً پیچیده می‌شود — ۳.۱۸ یک جمله‌ی خودتصحیح‌شونده است که در شش سطر کشیده شده — این ترجمه آن دشواری را حفظ می‌کند نه آن‌که آن را ساده کند.

دوبیتی‌های مرثیه‌ای در کنار متن فارسی، سطر به سطر قرار می‌گیرند تا شما دقیقاً ببینید کدام لاتین به کدام فارسی تبدیل شده و خودتان درباره‌ی کیفیت ترجمه داوری کنید — واژگان پرباری که او وارونه می‌کند (pudor، fama، زبان گناه و خطا) درست کنار ترجمه قرار دارند. ویرایشی که تنها شعر او را بازچاپ می‌کند نمی‌تواند این را نشان دهد؛ این ویرایش از متن اصلی کار کرده و آن را روی صفحه آورده است.

هر شش مرثیه، [تیبولوس] ۳.۱۳ تا ۳.۱۸، به همان ترتیبی که نسخه‌های خطی حفظ کرده‌اند — بیانیه، سفر تولد به آرتیوم و آسودگی هنگام لغو آن، حسادت، تب، و پس‌گیری درهم‌تنیده — بدون آن‌که یک شعر مشهور به‌تنهایی از مجموعه بیرون کشیده شود. الهه‌های او همچنان کامنائه‌اند، خدای بانوی او همچنان کوترئا است؛ صدای گوینده به‌روشنی همان زنی است که شادی خود را به نام می‌خواند.

واژه‌نامه‌ای از هر نام و اصطلاح تکرارشونده — کرینتوس، مسالا، کامنائه، جزئیات ملموس و تیزبینانه‌ی سبد پشم و توگای فاحشه — یادداشتی مقدماتی که او را در حلقه‌ی مسالا حدود سال ۲۰ پیش از میلاد جای می‌دهد، و شماره‌بندی پایدار بخش‌ها که قابل استناد است، همه از همان فایل‌های ساختاریافته‌ی منبعِ اشعار تولید شده‌اند. بدون دیوار پرداخت، بدون نیاز به ورود: ویرایش کامل و دستگاه علمی آن رایگان قابل خواندن است.